تبلیغات
کیهان بیکران
 
 
خوش امدید :
با سلام به کیهان بیکران خوش آمدید. این بلاگ با هدف پرداختن به موضوعات نجومی و فضایی به فعالیت میپردازد. امیدواریم بتوانیم در این راه موفق باشیم. امیدوارم از حضور در این بلاگ لذت برده و هر چند اندک چیزی بیاموزید. باتشکّر مدیریت کیهان بیکران
 
 
کیهان بیکران
نوشته شده در چهارشنبه 1 خرداد 1392
ساعت : 10:15 ق.ظ
نویسنده : مــتــ ـیـــــن
باسلام

به وبلاگ کیهان بیکران خوش آمدید. این وبلاگ مطالب نجوم و فضا را منتشر میسازد.

 همچنین قصد داریم مباحث نجومی را از پایه به زبانی بسیار ساده بیان کنیم.

 و نیز پاسخ به پرسش های نجومی شما در اولویت کار
است.

امیدواریم مطالب این وبلاگ برای شما مفید و مورد پسند واقع شود.

برای ارسال مطلب یا ارسال انتقادات و پیشنهادات خود میتوانید از بخش کناری استفاده کنید.

آسمانتان پر ستاره و قلبتان بی کران باد.

با تشکّر
مدیران وبلاگ


:: برچسب‌ها: نجوم , فضا , کیهان , کیهان بیکران , اخبار نجوم و فضا , مقالات نجومی , مقالات فضا ,
 



اهمیت «ذره خدا» در چیست؟
نوشته شده در جمعه 28 تیر 1392
ساعت : 07:16 ب.ظ
نویسنده : مــتــ ـیـــــن

کشف «بوزون هیگز» یا همان «ذره خدا» توسط محققان مرکز پژوهش های هسته ای سِرن سوییس، سر و صدای زیادی در دنیای علم و دانش به پا کرد. سال گذشته بود که «ال.اچ.سی»، شتاب دهنده مستقر در این مرکز، (در فارسی به «برخورد دهنده هادرونی بزرگ» معروف است) دنیا را مبهوت خود کرد و احتمالا برای اولین بار در تاریخ، ذره ای کوچک را به شهرتی جهانی رساند.

برای آشنایی بیشتر با فعالیت های محققان سِرن، همراه فابیولاجیانوتی، یکی از دانشمندان ارشد این سازمان هستیم.

ادامه مطلب
:: مرتبط با: فیزیک ,
:: برچسب‌ها: برخورد دهنده هاردونی , سرن , ذره خدا , بوزون هیگز , بوزون هیگز به زبان ساده ,
 



تصویر نجومی امروز (24 تیر 1392 )
نوشته شده در سه شنبه 25 تیر 1392
ساعت : 12:40 ق.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

کهکشان کلاه مکزیکی از دید هِیل




m104_hale200_960

در مرکز این کهکشان مارپیچی چه می‌گذرد؟ این کهکشان که به علت شباهتش به کلاه مکزیکی به این نام خوانده می‌شود M104 است، در این تصویر خط غبار بارز و هاله‌ی درخشان ستارگان و خوشه‌های کروی آن به خوبی نمایان است. دلیل شباهت این کهکشان به کلاه مکزیکی‌ برآمدگی مرکزی گسترده و بزرگ غیرعادی و خطوط غبار بارز این کهکشان است که ما صفحه‌ی آن‌را تقریباً از لبه می‌بینیم. میلیاردها ستاره‌ی پیر این کهکشان، نور برآمدگی مرکزی گسترده‌ای که در  تصویر بالا  دیده می‌شود  و تلسکوپ 200 اینچی هِیل آن‌را ثبت کرده است، پخش می‌کنند. بررسی نزدیک از برآمدگی مرکزی نقاط روشن زیادی را نشان می‌دهد که در حقیقت خوشه‌های کروی هستند. حلقه‌ی غباری منحصربه‌فرد M104  خانه‌ی ستاره‌های جوان و درخشان زیادی است و جزئیات پیچیده‌ای را نشان می‌دهد که اخترشناسان هنوز کاملاً به آن‌ها پی نبرده‌اند.  درست وسط این کلاه مکزیکی در طیف الکترومغناطیس می‌درخشد و تصور می‌شود سیاه‌چاله‌ی بزرگی درون آن باشد. کهکشان کلاه مکزیکی را حدود 50 میلیون سال‌نوری از ما فاصله‌ دارد می‌توانید با نشانه‌رفتن تلسکوپ کوچکی به سمت صورت‌فلکی سنبله رصد کنید.

 



:: مرتبط با: تصاویر نجومی روز (apod) ,
 



واکنش‌های الکلی در فضا
نوشته شده در سه شنبه 25 تیر 1392
ساعت : 12:37 ق.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

6a00d8341bf67c53ef014e8aeb8301970d-800wi


اگر به تازگی مطالعات نجومی خود را آغاز کرده‌اید احتمالاً از وجود الکل در فضا چیزی نشنیده‌اید. جالب‌ است بدانید که واکنش‌های الکلی در فضا در دمای بسیار پایین رخ می‌دهند و همین سرما تعجب دانشمندان را برانگیخته است، زیرا در دمای پایین پیوند دوباره‌ی مولکول‌ها امکان‌پذیر نیست.

شیمی‌دانان شاهد واکنشی غیرممکن در فضا بودند که انرژی هم در آن تولید می‌شود. این کشف می‌تواند فهم ما را از چگونگی شکل گیری و تخریب الکل‌ها در فضا تغییر دهد.

برای توضیح این غیرممکن محققان «تونل کوانتوم» را پیشنهاد داده‌اند. این رویداد در مکانیک کوانتومی، رویدادی شناخته شده است و واکنش شیمیایی را تسریع می‌بخشد. سرعتی که واکنش الکل در منفی ۲۱۰ درجه‌ی سیلسیوس دارد ۵۰ برابر بیشتر از دمای اتاق است.

این محیط خشن است که فهم شیمی بنیادین فضا را مشکل می‌کند. اما چرا؟ زیرا شرایط بسیار سرد به واکنش‌های شیمیایی پایان می‌دهد، چون انرژی کافی برای برقراری دوباره‌ی پیوند مولکولی وجود ندارد. پیش از این پیشنهاد شده بود که ذرات گرد و غباری که در ابرهای میان‌ستاره‌ای وجود دارد می‌تواند به شکل دادن این واکنش‌های شیمیایی کمک کند. چراکه ذرات گرد و غبار برای رخ دادن این واکنش‌ها مانند داربست عمل می‌کند و ملکول‌های پیچیده به سطح جامد آن‌ها می‌چسبند.

سال گذشته دانشمندان مولکول «رادیکال متوکسی» (متوکسی به گروه عاملی می‌گویند که شامل ملکول متیل همراه با اکسیژن است) را در فضا شناسایی کردند. این ملکول واکنش‌پذیری بالایی دارد اما ذرات گرد و غبار به شکل‌گیری آن هیچ کمکی نمی‌کنند.  

هنگامی‌که ترکیب یخی شامل متانول همراه با نور منفجر می‌شود (یعنی‌‌ همان چیزی که هنگام تابش شدید پرتوهای ستاره‌ای نزدیک روی می‌دهد) رادیکال‌های متوکسی از گازهای تشعشع یافته آزاد نمی‌شوند. یافته‌ها نشان می‌دهند که گاز متانول بیشتر از ذرات گرد و غبار در تولید رادیکال‌های متوکسی نقش دارند.

اما این مورد ما را دوباره به این مشکل می‌رساند که چگونه گاز‌ها می‌توانند در شرایط بسیار سرد واکنش دهند؟

«پرفسور دوین،Dwayne Heard» رئیس دانشکده‌ی شیمی دانشگاه لیدز، مدیر این پروژه، می‌گوید: «جواب در مکانیک کوانتوم است. واکنش‌های شیمیایی در دماهای پایین آرام‌تر رخ می‌دهند از آن‌جا که انرژی کم‌تری برای رد شدن از سد واکنش وجود دارد. اما مکانیک کوانتوم می‌گوید که می‌توان تقلب کرد: به جای این‌که از روی سد بپریم می‌توان از میان آن رد شد. این‌‌ همان چیزی است که به آن «تونل کوانتوم» می‌گوییم .

برای موفقیت در شکافتن سد و تونل زدن به‌طور شگفت‌آوری به هوای بسیار سرد نیاز است (مانند سرمایی که در فضای میان‌ستاره‌ای و در جوّ بعضی از سیارات و قمرهایشان وجود دارد، مانند جوّ تیتان). 

به گفته‌ی هِرد، در مرحله‌ی نخست واکنش محصولی میانجی به وجود می‌آید که فقط تا وقتی وجود دارد که تونل کوانتومی در دمای بسیار پایین شکل بگیرد.

برای دست‌یابی به چنین تونلی مشکلی اساسی بر سر راه دانشمندان بود. گازها وقتی با سطح بسیاری سردی تماس می‌یابند به مایع تبدیل می‌شوند. برای جلوگیری از این تماس دانشمندان از پیشران‌هایی ایده گرفتند که در راکت‌های ساترن ۵ (Saturn V) استفاده می‌شد. در این پیشران‌ها جریان‌های سریع گاز به‌طور موازی ایجاد می‌شدند به طوری‌که بین گاز‌ها بدون این‌که با سطحی تماس داشته باشند، واکنش رخ می‌داد. پس از حل این مشکل، محققان توانستند شرایط بسیار سرد در فضا را در آزمایشگاه ایجاد کنند و واکنش الکل متانول و نوع اکسیداسیون به نام «رادیکال هیدروکسیل» را در منفی ۲۱۰ درجه سلسیوس مشاهده کردند.

نتیجه شگفت‌آور بود. در این سرمای فوق‌العاده نه‌تنها با واکنش گازها رادیکال‌های متوکسی تولید شدند که سرعت این واکنش ۵۰ برابر بیشتر از سرعت آن در دمای اتاق بود.

پس از این آزمایش محققان در حال تحقیق بر روی واکنش‌های دیگر الکل‌ها در هوای سرد‌تر از تحقیق قبلی هستند. اگر این نتایج ادامه یابند و سرعت واکنش‌های دیگر هم در هوای سرد افزایش یابد پس دانشمندان می‌توانند سرعت شکل‌گیری و تخریب ملکول‌های پیچیده‌تری را با دقت بیشتر بسنجند. 

منبع:کانوت

:: مرتبط با: اخبار فضا ,
 



ابعاد سیارک‌ها
نوشته شده در دوشنبه 24 تیر 1392
ساعت : 02:28 ق.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

qxxx

ابعاد و اندازه‌ی سیارک‌ها

سیارک‌ها ابعاد و اندازه‌های گوناگونی دارند. از حدود ۱٫۵ میلیون سیارک شناخته شده (نام‌گذاری شده) بیش از ۷۵۰ هزار سیارک قطری بیشتر از ۱ کیلومتر، ۲۰۰ سیارک قطری بیشتر از ۱۰۰ کیلومتر و  ۱۶ سیارک قطری بیشتر از ۲۴۰ کیلومتر دارند. پیش از این سیارک «سِــرِس» با قطر ۹۵۲ کیلومتر بزرگ‌ترین سیارک شناخته می‌شد اما بر اساس آخرین توافق در اتحایه‌ی بین‌المللی نجوم در ماه اوت ۲۰۱۲/۱۳۹۲ سیارک «سرس» در رده‌ی سیارات کوتوله قرار گرفت و امروزه سیارک «پالاس» با قطر ۵۴۵ کیلومتر بزرگ‌ترین سیارک منظومه‌ی شمسی محسوب می‌شود. سومین و چهارمین سیارک بزرگ به ترتیب «وستا»  و «های‌[[جیا ۱۰» با قطر‌های ۵۲۵ و ۴۳۰ کیلومتر هستند. هم‌چنین یکی از کوچک‌ترین سیارک‌های کشف شده سیارک BA1991  است که در پهن‌ترین جای خود فقط ۶ متر طول دارد.

لازم به ذکر است که بررسی داده‌های دریافتی در طرح تحقیقاتی (IDAS (ISO Deep Asteroid Search که سیارک‌ها را در طیف نور فروسرخ بررسی می‌نماید، نشان داده که خلاف تصور قبلی حدوداً بین ۱ الی ۱٫۹ میلیون سیارک با قطر بالای ۱ کیلومتر در کمربند سیارکی وجود دارد، این میزان بیش از ۲ برابر تصور قبلی است که می‌تواند تهدیدی جدی برای ادامه‌ی حیات در زمین به شمار رود.

نام‌گذاری سیارک‌ها

پس از اکتشاف و تعیین اِلِمان‌های مداری سیارک، بنابر زمان اکتشاف عددی به سیارک نسبت داده می‌شود و به دنبال آن نامی برای آن انتخاب شده و در کنار شماره‌ی آن ذکر می‌شود. مثلاً سیارک «Ceser1» که عدد ۱ بیانگر این است که نخستین سیارک کشف شده است و یا «Pallas2» که دومین سیارک کشف شده و «Vesta4» چهارمین سیارک کشف شده است و الی آخر. در ابتدا نام‌هایی از اسطوره‌‌های یونانی برای آن‌ها انتخاب می‌شد. بعد‌ها نام‌های نویسندگان، موسیقی‌دانان و دانشمندان هم انتخاب شد و برخی کاشفان نام‌های عزیزان یا حیوانات مورد علاقه‌ی خود را بر سیارک اکتشافی خود می‌نهادند اما از سال ۲۰۰۳/۱۳۸۲ به بعد اتحادیه‌ی بین‌المللی نجوم (IAU) انتخاب نام‌ حیوانات را ممنوع کرد. در نهایت به جز چند سیارک که مداری نامتعارف دارند اکثر نام‌ سیارک‌ها نام‌های زنانه و مونث است.

jadval


منبع:کانوت

:: مرتبط با: اخبار فضا ,
 



تصویر نجومی امروز(23تیر1392)
نوشته شده در دوشنبه 24 تیر 1392
ساعت : 02:25 ق.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

ستون‌های قصر عقاب



امتیاز و حق نشر تصویر: Emanuele Colognato & Jim Wood

چه چیزی این قصر شکل‌دهنده‌ی ستاره‌ها را روشن کرده است؟ سحابی آشنای عقاب هم‌زمان با رنگ‌های گوناگونی می‌درخشد. تصویر بالا ترکیبی  از سه رنگ گازی درخشان است. ستون‌های غبار تیره خطوط برج‌‌های چگال‌تر و شکل‌دهنده‌ی ستاره‌ها را مشخص کرده است. نور پرانرژی ستاره‌های جوان و سنگین باعث درخشش گازها می‌شود و گاز و غبار را از ستون تولد ستاره به مكانی دورتر می‌دمد. بسیاری از این ستاره‌ها پس از چند میلیون سال منفجر می‌شوند و بیشتر موادشان به سحابی بازخواهد گشت، یعنی همان‌جایی که در آن متولد شده بودند. این روند خوشه‌ی بازی را شکل داده است که آن را با نام M16 می‌شناسیم. 



:: مرتبط با: تصاویر نجومی روز (apod) ,
 



آموزش نجوم 4 (کره سماوی)
نوشته شده در شنبه 22 تیر 1392
ساعت : 06:22 ب.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه
وقتی که به آسمان نگاه میکنیم،آن را شبیه یک گنبد غول پیکر بالای سرمان میبینیم.اگرچه میدانیم که ستاره ها در فواصل مختلف از یکدیگر قرار دارند و همچنین میدانیم که این زمین است که میگردد نه آسمان،با وصف این ستاره شناسان ترجیح میدهند که موقع نقشه خوانی آسمان فرض کنند که ستارگان بر روی یک کره ی عظیم یه نام کره سماوی چسبیده اند!.تصور میشود که این کره سماوی هرروز یکبار به دور زمین میگردد.ستاره شناسان قدیمی تصور میکردند که زمین در مرکز عالم قرار دارد و ستاره ها واقعا روی کره سماوی چسبیده اند!.
موقعیت هر ستاره روی کره سماوی به همان روشی معلوم میشود که موقعیت یک نقطه در روی زمین با استفاده از طول و عرض جغرافیایی آن مشخص میگردد.محور زمین خطی است که قطب های شمال و جنوب را به هم متصل میکند.اگر این خط در فضا ادامه پیدا کند ،بالاخره به طور فرضی کره سماوی را در دو نقطه قطع خواهد کرد.این دو نقطه قطب های شمال و جنوب سماوی نامیده میشوند.به همین ترتیب،اگر خط استوای زمین در فضا ادامه یابد،نهایتا کره سماوی را در دایره ای به نام((استوای سماوی)) قطع خواهد کرد.موقعیت هر ستاره معمولا از روی قطب های  سماوی و استوای سماوی اندازه گیری میشود.
معمول ترین سیستم مختصات که توسط ستاره شناسان به کار رفته میشود،سیستم بعد و میل نامیده میشود.میل یک ستاره زاویه بین استوای سماوی و یک ستاره میباشد(مشابه عرض جغرافیایی یک محل بر روی زمین.از طرف دیگر،بعد یک ستاره زاویه ای است که موازی با استوای سماوی از یک نقطه خاص نسبت به ستاره اندازی گیری میشود.بر روی زمین طول جغرافیایی یک محل زاویه ای است بین نصف النهار(دایره ی فرضی که از دو قطب زمین میگذرد)تا گرینویچ و محل مورد نظر.به طور مشابه،بعد از یک نقطه ثابت به نام((اعتدال بهاری))اندازه گیری میشود که نقطه ای است که خورشید هر بهار در روز 21مارس(اول فروردین)استوا را قطع میکند.بعد ستاره به جای درجه بر حسب ساعت و دقیقه و ثانیه اندازه گیری میشود.این به دلیل آن است که کره زمین هر بیست و چهار دقیقه یک دور میزند.

تمام



:: مرتبط با: آموزش نجوم به زبان ساده ,
 



تصویر نجومی امروز (22 تیر 1392 )
نوشته شده در شنبه 22 تیر 1392
ساعت : 03:52 ب.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

لکه‌ی خورشیدی در غروب


امتیاز و حق نشر تصویر: Jo Hunter

پرتوهای سرخ خورشید در حال غروب روز 6 جولای آسمان دریاچه‌ی سدار کریک (Cedar Creek) را در خود غرق کرده است (این دریاچه در جنوب دالاس، تکساس قرار دارد). غروب خورشید پربازدید‌ترین رویداد سماوی است اما این غروب چیزی بیشتر هم همراه خود داشت. لکه‌ای خورشیدی که آن‌قدر بزرگ بود که با چشم غیرمسلح دیده می‌شد. با این حال جوّ متراکم زمین این لکه‌ی خورشیدی را در مرکز قرص خورشید  تیره و تار کرده بود. نمای تلسکوپی نشان می‌دهد که این لکه درواقع از منطقه‌ی بزرگ و فعال خورشید نشأت گرفته است که باعث شکل‌گیری لکه‌ها می‌شود، لکه‌هایی که بعضی از آن‌ها از زمین هم بزرگ‌ترند. 

:: مرتبط با: تصاویر نجومی روز (apod) ,
 



امواج گرانشی آشکار نخواهند شد
نوشته شده در شنبه 22 تیر 1392
ساعت : 03:12 ب.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

برای مدت طولانی دانشمندان گمان می‌کردند جرم بزرگ‌ترین ستاره‌های عالم بیش از ۱۵۰ برابر جرم خورشید نیست. سه سال پیش بررسی دانشمندان نشان داد که  سحابی رطیل  در ابر ماژلانی بزرگ  میزبان ستاره‌های “غیرممکن” است، ستاره‌هایی که ۲۰۰ تا ۳۰۰ برابر خورشید جرم دارند. این کشف جالب برای بسیاری از اخترفیزیک‌دانان هیجان‌انگیز بود، مخصوصاً آن‌هایی که مدت‌‌ها درباره‌ی امواج گرانشی تحقیق می‌کردند. علت این هیجان‌ چه بود؟ اگر چنین غول‌هایی منظومه‌هایی دوتایی تشکیل دهند، پس از مرگ حتماً بین باقی‌مانده‌ی آن‌ها برخوردی رخ می‌دهد. امواج گرانشی ناشی از چنین برخوردی آن‌قدر قدرتمند خواهد بود که حتی آشکارسازهای زمین هم این امواج را دریافت می‌کنند. 

می‌دانید که ستاره‌های غول‌پیکر و پر جرم به دو روش زندگی خود را به پایان می‌رسانند: یا مواد خود را به بیرون و به سوی فضا پرتاب می‌کنند یا زیر اثر نیروی گرانش، درون خود فرو می‌ریزند و به سیاه‌چاله تبدیل می‌شوند. عالم نقش میزبان منظومه‌های دوتایی ستاره‌های ابرپرجرم را بازی می‌کند، ‌این ستاره‌‌ها هنگام پایان یافتن عمرشان به منظومه‌ای دوتایی تبدیل می‌شوند که از دو سیاه‌چاله شکل گرفته است، سیاه‌چاله‌هایی بسیار بزرگ‌تر و پرجرم‌تر از دیگر نمونه‌ها.

منظومه‌های دوتایی که از ستاره‌های نوترونی یا سیاه‌چاله‌ها تشکیل شده‌اند به مرور انرژی خود را از دست می‌دهند و کم‌کم به هم نزدیک می‌شوند و برخوردی میان آن‌ها رخ می‌دهد. چنین برخوردی سیلی از امواج گاما را به هر سو روان می‌کند و احتمالاً این جریان امواج گاما با امواج گرانشی همراه خواهد بود.

  تا به حال دانشمندان در آشکارسازی این امواج ناتوان بوده‌اند. آشکارسازهای کنونی فقط می‌توانند برخورد سیاه‌چاله‌های معمولی را ببینند اما مطمئناً برخورد سیاه‌چاله‌هایی که از ستاره‌های ابرپرجرم به وجود آمده‌اند چیز دیگری است.

ستاره‌هایی با جرم تقریبی ۵۰ یا ۱۰۰ برابر جرم خورشید در فاصله‌ی چند صد یا چند هزار شعاع خورشیدی نسبت به همدیگر قرار می‌گیرند و منظومه‌هایی دوتایی تشکیل می‌دهند. این اجرام نمی‌توانند نزدیک‌تر از این نسبت به هم قرار بگیرند چراکه چگالی نهایی ماده باعث می‌شود که دو ستاره به یکی تبدیل شوند و اصلاً منظومه‌ی دوتای به وجود نیاید.

از سویی برای این‌که بین ستاره‌ها در این منظومه‌هایی که اکنون وجود دارند، برخوردی پیش بیاید، باید به روشی انرژی مداری کاهش یابد. مثلاً با تکامل سریع یکی از ستاره‌ها، آن یکی به سوی جوّ ستاره‌ی تکامل یافته حرکت می‌کند و به علت اثرات متقابلی که دو همدم بر هم می‌گذارند انرژی مداری به سرعت کاهش می‌یابد.

اما جریان برای ستاره‌های ابرپرجرم اندکی فرق می‌کند. این ستاره‌های در فاصله‌ای نسبتاً دور از هم باید شکل بگیرند و مانند ستاره‌های معمولی رشد نمی‌کنند بنابراین اصلاً مانند ستاره‌های معمولی دچار کاهش انرژی مداری نمی‌شوند. در این حالت عملاً هیچ روند فیزیکی وجود ندارد که به‌طور مؤثری باعث نزدیک شدن دو ستاره و برخورد آن‌ها بشود.

پس آیا هرگز بین دو سیاه‌چاله‌ی باقی‌مانده از دو ستاره‌ی ابرپرجرم برخوردی رخ نخواهد داد؟ برخورد رخ می‌دهد و کاهش انرژی مداری در چنین حالتی با گسیل امواج گرانشی پیش می‌آید. اما همیشه یک جای کار می‌لنگد: روند کاهش انرژی و نزدیک شدن دو سیاه‌چاله با گسیل امواج گرانشی بسیار کند و آهسته انجام می‌شود. این یعنی ده‌ها میلیارد سال یا چند صد میلیارد سال طول می‌کشد تا سیاه‌چاله‌ها با هم تصادف کنند. متأسفانه این زمان بسیار بیشتر از مدتی است که از زمان انفجار بزرگ گذشته است بنابراین  ما اصلاً شانسی برای آشکارسازی امواج گرانشی از راه برخورد سیاه‌چاله‌هایی غول‌پیکر نداریم.

مگر این‌که امیدوار باشیم مدل تکامل ستاره‌ها و شکل گرفتن منظومه‌های دوتایی که اکنون در اختیار داریم اشتباه باشد. در چنین حالتی می‌توان با شادمانی منتظر فاجعه‌ای کیهانی باشیم. 


تصویر سحابی رطیل در ابر ماژلانی بزرگ. امتیاز و حق نشر تصویر: NASA, ESA, F. Paresce (INAF-IASF, Bologna, Italy), R. O'Connell (University of Virginia, Charlottesville), and the Wide Field Camera 3 Science Oversight Committee

تصویر سحابی رطیل در ابر ماژلانی بزرگ


منبع: Sciencedaily

منبع: canot.ir



 



آموزش نجوم 3 ( صور فلکی دایرة البروج)
نوشته شده در جمعه 21 تیر 1392
ساعت : 05:40 ب.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه

دایرةالبروج مسیر حرکت ظاهری سالانهٔ خورشید نسبت به زمین، بر روی کره سماوی است.

دایرةالبروج دایره‌ای فرضی در آسمان است که ظاهراً (از دید ساکنان کرهٔ زمین) به نظر می‌آید که خورشید در مدت یک سال آن دایره را طی می‌کند.

این دایره در حقیقت مدار حرکت انتقالی زمین را به دور کرهٔ خورشید مشخص می‌کند و در واقع طرح مدار زمین بر کرهٔ آسمان است یعنی دایره‌ای است که از تلاقی سطح مدار حرکت انتقالی زمین با کرهٔ آسمان که آن را اصطلاحاً فلک ثوابت نامیده‌اند پیدا می‌شود.

همون برج هایی که هر کدوم ما توی اون به دنیا اومدیم مثلا یکی ماه عقرب به دنیا اومده یعنی ماه تولدش آبان بوده.

یعنی توی اون ماه بهترین صورت فلکی که توی شب دیده میشده به غیر از دورقطبی ها که گفتم همیشه توی آسمون هستن صورت فلکی عقرب بوده.

دایرةالبروج بوسیله بروج دوازدگانه تقسیم می شود:

نام این بروج به سایت ویکی نجوم لینک شده که میتونید با کلیک روی اونها مشخصات مربوط به اون صورت های فلکی رو مشاهده کنید.
































برجنمادِ
برج
نام لاتینماه‌های
 خورشیدی
حَمَلAriesAriesفروردین
ثورTaurusTaurusاردیبهشت
جوزاGeminiGeminiخرداد
سرطانCancerCancerتیر
اسدLeoLeoمرداد
سنبلهVirgoVirgoشهریور
میزانLibraLibraمهر
عقربScorpioScorpiusآبان
قوسSagittariusSagittariusآذر
جدیCapricornusCapricornusدی
دلوAquariusAquariusبهمن
حوتPiscesPiscesاسفند

















































































































































































:: مرتبط با: آموزش نجوم به زبان ساده ,
:: برچسب‌ها: آموزش نجوم رصدی ,
 



ساعت : 04:00 ب.ظ
نویسنده : جواد قائمی خواه
Lower slopes of Mount Sharp appear at the top of this image


مریخ نورد کنجکاوی سومین حرکت سخت خود را  برای بالارفتن از کوه شارپ که مسافتی حدود 135 فوت(41 متر) بود را در 9 جولای انجام داد. مقصد اصلی این ماموریت در حدود 5مایل (8کیلومتر) در جنوب غربی منطقه ی Glenelg است.
کوه شارپ در وسط دهانه ی گیل قرار دارد که دانشمندان پیش بینی میکنند، میتوان از این محل اطلاعاتی در مورد اینکه چگونه مریخ تغییر و تحول کرده است را پیدا کنند.
دانشمندان در اوایل سال 2013 در منطقه ی Glenelg  به وجود محلی مرطوب و مناسب برای رشد میکروب ها پی بردند.


:: برچسب‌ها: کنجکاوی ,